Dream city of the stiffened dead

پلکهای چشمم که پایین می‌آمد یک دنیای محو جلوم نقش می‌بست؛ یک دنیایی که همه‌اش را خودم ایجاد کرده بودم و با افکار و مشاهداتم وفق می‌داد؛

When my eyelids came down, a blurred world took shape before me; a world that I had created entirely myself and that corresponded to my thoughts and observations;

در هر صورت خیلی حقیقی‌تر و طبیعی‌تر از دنیای بیداریم بود؛ مثل اینکه هیچ مانع و عایقی در جلو فکر و تصورم وجود نداشت؛ زمان و مکان تأثیر خود را از دست می‌دادند.

In any case it was much more real and natural than my waking world; as though no obstacle or barrier stood before my thought and imagination; time and place lost their effect.

این حس شهوت کشته شده که خواب زاییده آن بود زاییده احتیاجات نهایی من بود، اشکال و اتفاقات باورنکردنی ولی طبیعی جلو من مجسم می‌کرد؛

This feeling of extinguished desire, of which sleep was the offspring, was born of my ultimate needs; it embodied before me incredible yet natural forms and events;

و بعد از آنکه بیدار می‌شدم در همان دقیقه هنوز به وجود خودم شک داشتم، از زمان و مکان خودم بی‌خبر بودم؛

and after I awoke, at that very moment I still doubted my own existence and was unaware of my own time and place;

گویا خوابهایی که می‌دیدم همه‌اش را خودم درست کرده بودم و تعبیر حقیقی آن را می‌دانسته‌ام.

as though I had made all the dreams I saw myself and had known their true interpretation.

از شب خیلی گذشته بود که خوابم برد. ناگهان دیدم در کوچه‌های شهر ناشناسی که خانه‌های عجیب و غریب به اشکال هندسی، منشور، مخروطی، مکعب با دریچه‌های کوتاه و تاریک داشت و به در و دیوار آنها بته نیلوفر پیچیده بود، آزادانه گردش می‌کردم و به راحتی نفس می‌کشیدم.

It was very late in the night when I fell asleep. Suddenly I saw that I was wandering freely and breathing easily in the streets of an unknown city whose strange houses had geometric shapes—prisms, cones, cubes—with short dark openings, and whose doors and walls were entwined with morning-glory plants.

ولی مردم این شهر به مرگ غریبی مرده بودند. همه سر جای خودشان خشک شده بودند، دو چکه خون از دهنشان تا روی لباسشان پایین آمده بود.

But the people of this city had died a strange death. All had stiffened where they stood; two drops of blood had run from their mouths onto their clothes.

به هر کسی دست می‌زدم سرش کنده می‌شد می‌افتاد.

Whoever I touched, his head came off and fell.

جلو یک دکان قصابی رسیدم، دیدم مردی شبیه پیرمرد خنزرپنزری جلو خانه‌مان شال گردن بسته بود و یک گزلیک در دستش بود و با چشمهای سرخ مثل اینکه پلک آنها را بریده بودند به من خیره نگاه می‌کرد.

I arrived before a butcher’s shop. I saw a man resembling the old junk dealer in front of our house, with a scarf around his neck and a knife in his hand, staring at me with red eyes as if their eyelids had been cut off.

خواستم گزلیک را از دستش بگیرم، سرش کنده شد به زمین افتاد. من از شدت ترس پا گذاشتم به فرار.

I tried to take the knife from his hand; his head came off and fell to the ground. In extreme fear I took to flight.

در کوچه‌ها می‌دویدم؛ هر کسی را می‌دیدم سر جای خودش خشک شده بود. می‌ترسیدم پشت سرم را نگاه بکنم.

I ran through the streets; everyone I saw had stiffened in his place. I was afraid to look behind me.

جلو خانه پدرزنم که رسیدم برادرزنم ـ برادر کوچک آن لکاته ـ روی سکو نشسته بود؛

When I reached my father-in-law’s house, my brother-in-law—the younger brother of that harlot—was sitting on the platform;

دست کردم از جیبم دوتا کلوچه درآوردم، خواستم به دستش بدهم ولی همینکه او را لمس کردم سرش کنده شد به زمین افتاد. من فریاد کشیدم و بیدار شدم.

I put my hand in my pocket and took out two cookies; I wanted to give them to him, but as soon as I touched him his head came off and fell to the ground. I cried out and woke.