The unknown dream cityشهر ناشناس

از شب خیلی گذشته بود که خوابم برد. ناگهان دیدم در کوچه‌های شهر ناشناسی که خانه‌های عجیب و غریب به اشکال هندسی، منشور، مخروطی، مکعب با دریچه‌های کوتاه و تاریک داشت و به در و دیوار آنها بته نیلوفر پیچیده بود، آزادانه گردش می‌کردم و به راحتی نفس می‌کشیدم.

It was very late in the night when I fell asleep. Suddenly I saw that I was wandering freely and breathing easily in the streets of an unknown city whose strange houses had geometric shapes—prisms, cones, cubes—with short dark openings, and whose doors and walls were entwined with morning-glory plants.

ولی مردم این شهر به مرگ غریبی مرده بودند. همه سر جای خودشان خشک شده بودند، دو چکه خون از دهنشان تا روی لباسشان پایین آمده بود.

But the people of this city had died a strange death. All had stiffened where they stood; two drops of blood had run from their mouths onto their clothes.

جلو یک دکان قصابی رسیدم، دیدم مردی شبیه پیرمرد خنزرپنزری جلو خانه‌مان شال گردن بسته بود و یک گزلیک در دستش بود و با چشمهای سرخ مثل اینکه پلک آنها را بریده بودند به من خیره نگاه می‌کرد.

I arrived before a butcher’s shop. I saw a man resembling the old junk dealer in front of our house, with a scarf around his neck and a knife in his hand, staring at me with red eyes as if their eyelids had been cut off.

در کوچه‌ها می‌دویدم؛ هر کسی را می‌دیدم سر جای خودش خشک شده بود. می‌ترسیدم پشت سرم را نگاه بکنم.

I ran through the streets; everyone I saw had stiffened in his place. I was afraid to look behind me.