Wine of my life for the shadow's throat

من همیشه گمان می‌کردم که خاموشی بهترین چیزها است. گمان می‌کردم که بهتر است آدم مثل بوتیمار کنار دریا بال و پر خود را بگستراند و تنها بنشیند.

I always thought that silence was the best of things. I thought that it was better for a person, like the butimar beside the sea, to spread his wings and sit alone.

ولی حالا دیگر دست خودم نیست چون آنچه که نباید بشود شد. کی می‌داند؟ شاید همین الآن یا یک ساعت دیگر یک دسته گزمه مست برای دستگیر کردنم بیایند!

But now it is no longer in my control, because what should not have happened has happened. Who knows? Perhaps right now, or in another hour, a band of drunken constables will come to arrest me!

من هیچ مایل نیستم که لاشه خودم را نجات بدهم، به علاوه جای انکار هم باقی نمانده، برفرض هم که لکه‌های خون را محو بکنم

I have no desire at all to save my own carcass; besides, no room for denial remains, even supposing I were to erase the spots of blood;

ولی قبل از اینکه به دست آنها بیفتم یک پیاله از آن بغلی شراب، از شراب موروثی خودم که سر رف گذاشته‌ام خواهم خورد.

but before falling into their hands I will drink a cup from that flask of wine, from my inherited wine that I have placed upon the shelf.

حالا می‌خواهم سرتاسر زندگی خودم را مانند خوشه انگور در دستم بفشارم و عصاره آنرا ـ نه، شراب آنرا ـ قطره قطره در گلوی خشک سایه‌ام مثل آب تربت بچکانم.

Now I want to squeeze the whole of my life in my hand like a bunch of grapes and drip its extract—no, its wine—drop by drop into the dry throat of my shadow, like holy earth-water.

فقط می‌خواهم پیش از آنکه بروم دردهایی که مرا خرده‌خرده مانند خوره یا سلعه گوشه این اطاق خورده است روی کاغذ بیاورم؛ چون به این وسیله بهتر می‌توانم افکار خودم را مرتب و منظم بکنم.

I only want, before I leave, to put on paper the pains that have eaten me away little by little in the corner of this room like canker or a swelling; because by this means I can better arrange and order my thoughts.

آیا مقصودم نوشتن وصیت‌نامه است؟ هرگز! چون نه مال دارم که دیوان بخورد و نه دین دارم که شیطان ببرد.

Is my purpose to write a will? Never! For I have no property for the divan to devour, nor religion for the devil to carry off.

و آنگهی چه چیزی روی زمین می‌تواند برایم کوچکترین ارزش را داشته باشد؟ آنچه که زندگی بوده است از دست داده‌ام، گذاشتم و خواستم از دستم برود...

And besides, what thing on earth can have the smallest value for me? Whatever life has been I have lost; I let it go and wanted it to go from my hands...

و بعد از آنکه من رفتم، به درک! می‌خواهد کسی کاغذپاره‌های مرا بخواند، می‌خواهد هفتاد سال سیاه هم نخواند.

And after I am gone, to hell with it! Whether someone reads my scraps of paper or does not read them for seventy black years.

من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتاً برایم ضروری شده است می‌نویسم. من محتاجم، بیش از پیش محتاجم که افکار خودم را به موجود خیالی خودم، به سایه خودم ارتباط بدهم.

I write only because of this need to write, which has for the present become necessary to me. I need, more than ever I need, to communicate my thoughts to my imaginary being, to my shadow.

این سایه شومی که جلو روشنایی پیه‌سوز روی دیوار خم شده و مثل این است که آنچه که می‌نویسم به دقت می‌خواند و می‌بلعد.

This ominous shadow, bent upon the wall before the light of the tallow lamp, that seems to read carefully and swallow whatever I write.

این سایه حتماً بهتر از من می‌فهمد! فقط با سایه خودم خوب می‌توانم حرف بزنم. اوست که مرا وادار به حرف زدن می‌کند. فقط او می‌تواند مرا بشناسد، او حتماً می‌فهمد.

This shadow surely understands better than I do! Only with my own shadow can I speak well. It is the one that compels me to speak. Only it can know me; surely it understands.

می‌خواهم عصاره ـ نه، شراب تلخ ـ زندگی خودم را چکه چکه در گلوی خشک سایه‌ام چکانیده به او بگویم: «این زندگی من است!»

I want to drip the extract—no, the bitter wine—of my life, drop by drop, into the dry throat of my shadow and say to it: “This is my life!”

هرکس دیروز مرا دیده، جوان شکسته و ناخوشی دیده است؛ ولی امروز پیرمرد قوزی می‌بیند که موهای سفید، چشمهای واسوخته و لب شکری دارد.

Whoever saw me yesterday saw a broken and sick young man; but today sees a hunchbacked old man with white hair, inflamed eyes, and a harelip.

من می‌ترسم از پنجره اطاقم به بیرون نگاه بکنم، در آینه به خودم نگاه کنم. چون همه‌جا سایه‌های مضاعف خودم را می‌بینم.

I am afraid to look outside through my room’s window, or to look at myself in the mirror. For everywhere I see multiplied shadows of myself.

اما برای اینکه بتوانم زندگی خودم را برای سایه خمیده‌ام شرح بدهم باید یک حکایت نقل بکنم.

But in order to explain my life to my bent shadow, I must recount a tale.

چه‌قدر حکایتهایی راجع به ایام طفولیت، راجع به عشق، جماع، عروسی و مرگ وجود دارد و هیچکدام حقیقت ندارد. من از قصه‌ها و عبارت‌پردازی خسته شده‌ام.

How many tales exist about childhood days, about love, intercourse, marriage and death, and not one is true. I am tired of stories and phrase-making.

من سعی خواهم کرد که این خوشه را بفشارم ولی آیا در آن کمترین اثر از حقیقت وجود خواهد داشت یا نه؟! این را دیگر نمی‌دانم.

I will try to squeeze this bunch, but will there be the slightest trace of truth in it or not?! That I no longer know.

من نمی‌دانم کجا هستم و این تکه آسمان بالای سرم، یا این چندوجب زمینی که رویش نشسته‌ام مال نیشابور یا بلخ و یا بنارس است؟

I do not know where I am, nor whether this piece of sky above my head, or these few spans of ground on which I sit, belongs to Nishapur or Balkh or Benares.

در هرصورت من به هیچ چیز اطمینان ندارم.

In any case, I am certain of nothing.

من از بس چیزهای متناقض دیده و حرفهای جوربجور شنیده‌ام و از بس که دید چشمهایم روی سطح اشیاء مختلف ساییده شده،

I have seen so many contradictory things and heard so many different sorts of words, and the sight of my eyes has rubbed so much against the surfaces of different things,

این قشر نازک و سختی که روح پشت آن پنهان است، حالا هیچ چیز باور نمی‌کنم.

this thin and hard layer behind which the spirit is hidden, that now I believe nothing.

به ثقل و ثبوت اشیاء به حقایق آشکار و روشن همین الآن هم شک دارم.

Even now I doubt the weight and stability of things, the manifest and clear truths.

نمی‌دانم اگر انگشتانم را به هاون سنگی گوشه حیاطمان بزنم و از او بپرسم: «آیا ثابت و محکم هستی؟»

I do not know, if I strike my fingers against the stone mortar in the corner of our courtyard and ask it, “Are you fixed and solid?”

در صورت جواب مثبت باید حرف او را باور بکنم یا نه!

whether, if it answers yes, I should believe its word or not!

آیا من یک موجود مجزا و مشخص هستم؟ نمی‌دانم.

Am I a separate and distinct being? I do not know.

ولی حالا که در آینه نگاه کردم خودم را نشناختم.

But now, when I looked in the mirror, I did not recognize myself.

نه، آن «من» سابق مرده است، تجزیه شده، ولی هیچ سد و مانعی بین ما وجود ندارد.

No, that former “I” has died, has decomposed, but there is no barrier or obstacle between us.

باید حکایت خودم را نقل بکنم؛ ولی نمی‌دانم باید از کجا شروع کرد!

I must tell my own story; but I do not know where one must begin!

سرتاسر زندگی قصه و حکایت است.

All of life is tale and story.

باید خوشهٔ انگور را بفشارم و شیرهٔ آنرا قاشق‌قاشق در گلوی خشک این سایهٔ پیر بریزم.

I must squeeze the bunch of grapes and pour its juice, spoon by spoon, into the dry throat of this old shadow.

از کجا باید شروع کرد؟ چون همهٔ فکرهایی که عجالتاً در کله‌ام می‌جوشد مال همین الآن است؛

Where must one begin? For all the thoughts now boiling in my head belong to this very moment;

ساعت و دقیقه و تاریخ ندارد.

they have no hour, minute, or date.

یک اتفاق دیروز ممکن است برای من کهنه‌تر و بی‌تأثیرتر از یک اتفاق هزار سال پیش باشد.

An event of yesterday may be older and less affecting to me than an event of a thousand years ago.

شاید از آنجایی که همهٔ روابط من با دنیای زنده‌ها بریده شده، یادگارهای گذشته جلوم نقش می‌بندد!

Perhaps because all my ties with the world of the living have been cut, memories of the past take shape before me!

گذشته، آینده، ساعت، روز، ماه و سال همه برایم یکسان است.

Past, future, hour, day, month, and year are all the same to me.

مراحل مختلف بچگی و پیری برای من جز حرفهای پوچ چیز دیگری نیست.

The various stages of childhood and old age are nothing to me but empty words.

فقط برای مردمان معمولی، برای رجاله‌ها ـ رجاله با تشدید، همین لغت را می‌جستم ـ

Only for ordinary people, for the rabble—rajjaleh with a doubled consonant; this was the very word I was seeking—

برای رجاله‌ها که زندگی آنها موسم و حد معینی دارد، مثل فصلهای سال و در منطقهٔ معتدل زندگی واقع شده است صدق می‌کند.

for the rabble, whose life has a set season and limit, like the seasons of the year, and is situated in the temperate zone of life, does this hold true.

ولی زندگی من همه‌اش یک فصل و یک حالت داشته، مثل اینست که در یک منطقهٔ سردسیر و در تاریکی جاودانی گذشته است،

But my life has had only one season and one state; it is as if it has passed in a cold region and in eternal darkness,

در صورتی که میان تنم همیشه یک شعله می‌سوزد و مرا مثل شمع آب می‌کند.

while inside my body a flame is always burning and melting me like a candle.