Waking in the ancient room with bloody hands

در دنیای جدیدی که بیدار شده بودم محیط و وضع آنجا کاملاً به من آشنا و نزدیک بود، بطوریکه بیش از زندگی و محیط سابق خودم به آن انس داشتم.

In the new world in which I had awakened, its surroundings and condition were completely familiar and close to me, so much so that I was more accustomed to it than to my former life and surroundings.

مثل اینکه انعکاس زندگی حقیقی من بود. یک دنیای دیگر ولی به قدری به من نزدیک و مربوط بود که به نظرم می‌آمد در محیط اصلی خودم برگشته‌ام.

It was as though it were the reflection of my true life. Another world, but so close and connected to me that it seemed I had returned to my original surroundings.

در یک دنیای قدیمی اما در عین حال نزدیکتر و طبیعی‌تر متولد شده بودم.

I had been born in an ancient world, yet one that was at the same time closer and more natural.

هوا هنوز گرگ و میش بود. یک پیه‌سوز سر طاقچه اطاقم می‌سوخت، یک رختخواب هم گوشه اطاق افتاده بود.

It was still twilight. A tallow lamp was burning on the shelf of my room; bedding was also lying in the corner of the room.

ولی من بیدار بودم، حس می‌کردم که تنم داغ است و لکه‌های خون به عبا و شال گردنم چسبیده بود. دستهایم خونین بود.

But I was awake; I felt that my body was hot and spots of blood were stuck to my cloak and neck scarf. My hands were bloody.

اما با وجود تب و دوار سر، یکنوع اضطراب و هیجان مخصوصی در من تولید شده بود که شدیدتر از فکر محو کردن آثار خون بود، قوی‌تر از این بود که داروغه بیاید و مرا دستگیر کند.

But despite the fever and dizziness, a particular kind of anxiety and agitation had arisen in me, stronger than the thought of erasing the traces of blood, stronger than the possibility that the police chief might come and arrest me.

و آنگهی مدتها بود که منتظر بودم به دست داروغه بیفتم. ولی تصمیم داشتم که قبل از دستگیر شدنم پیاله شراب زهرآلود را که سر رف بود به یک جرعه بنوشم.

And besides, for a long time I had been waiting to fall into the hands of the police chief. But I had decided that before being arrested I would drink in one gulp the cup of poisoned wine that was on the shelf.

این احتیاج نوشتن بود که برایم یکجور وظیفه اجباری شده بود. می‌خواستم این دیوی که مدتها بود درون مرا شکنجه می‌کرد بیرون بکشم.

It was this need to write that had become a kind of compulsory duty for me. I wanted to pull out this demon that had been tormenting me from within for so long.

می‌خواستم دل‌پری خودم را روی کاغذ بیاورم. بالاخره بعد از اندکی تردید، پیه‌سوز را جلو کشیدم و اینطور شروع کردم:

I wanted to put the fullness of my heart onto paper. Finally, after a little hesitation, I drew the tallow lamp toward me and began in this way: