Opium before the two portraits; the fall down the well

بالاخره نقاشی خودم را پهلوی نقاشی کوزه گذاشتم، بعد رفتم منقل مخصوص خودم را درست کردم،

Finally I placed my own drawing beside the painting on the jar, then went and prepared my special brazier,

آتش که گل انداخت آوردم جلوی نقاشیها گذاشتم.

and when the fire glowed, I brought it and placed it before the paintings.

چند پک وافور کشیدم و در عالم خلسه به‌عکسها خیره شدم، چون می‌خواستم افکار خودم را جمع کنم؛

I took several puffs from the opium pipe and, in a state of trance, stared at the pictures, because I wanted to gather my thoughts;

و فقط دود اثیری تریاک بود که می‌توانست افکار مرا جمع‌آوری کند و استراحت فکری برایم تولید بکند.

and only the ethereal smoke of opium could gather my thoughts and give me mental rest.

هرچه تریاک برایم مانده بود کشیدم تا این افیون غریب همهٔ مشکلات و پرده‌هایی که جلو چشم مرا گرفته بود،

I smoked all the opium that remained to me so that this strange opium might, all the difficulties and veils that had covered my eyes,

اینهمه یادگارهای دوردست خاکستری و متراکم را پراکنده بکند.

all those distant gray and dense memories, scatter [them].

حالی که انتظارش را می‌کشیدم آورد و بیش از انتظارم بود.

It brought the state for which I had been waiting, and it was beyond my expectation.

کم‌کم افکارم، دقیق، بزرگ و افسون‌آمیز شد، در یک

Little by little my thoughts became precise, large, and enchanting, in a

حالت نیمه‌خواب و نیمه‌اغما فرورفتم؛ بعد مثل این بود که فشار و وزن روی سینه‌ام برداشته شد؛

I sank into a state of half-sleep and half-unconsciousness; then it was as if the pressure and weight upon my chest were lifted;

مثل اینکه قانون ثقل برای من وجود نداشت و آزادانه دنبال افکارم که بزرگ، لطیف و موشکاف شده بود پرواز می‌کردم.

as if the law of gravity did not exist for me, and I was freely flying after my thoughts, which had become large, delicate, and penetrating.

یکجور کیف عمیق و ناگفتنی سرتاپایم را فراگرفت. از قید بار تنم آزاد شده بودم.

A kind of deep and indescribable pleasure enveloped me from head to foot. I had been freed from the constraint of the burden of my body.

یک دنیای آرام ولی پر از اشکال و الوان افسونگر و گوارا... بعد دنباله افکارم از هم گسیخته و در این رنگها و اشکال حل می‌شد.

A peaceful world, but full of enchanting and pleasant shapes and colors... Then the thread of my thoughts broke apart and dissolved into these colors and shapes.

در امواجی غوطه‌ور بودم که پر از نوازشهای اثیری بود. صدای قلبم را می‌شنیدم، حرکت شریانم را حس می‌کردم.

I was immersed in waves filled with ethereal caresses. I heard the sound of my heart; I felt the movement of my artery.

این حالت برای من پر از معنی و کیف بود. از ته دل می‌خواستم و آرزو می‌کردم که خودم را تسلیم خواب فراموشی بکنم.

This state was full of meaning and pleasure for me. From the bottom of my heart I wanted and wished to surrender myself to the sleep of forgetfulness.

اگر این فراموشی ممکن می‌شد! اگر می‌توانست دوام داشته باشد!

If this forgetfulness could become possible! If it could last!

اگر چشمهایم که به هم می‌رفت در ورای خواب، آهسته در عدم صرف می‌رفت و هستی خودم را احساس نمی‌کردم!

If my eyes, as they closed, could slowly pass beyond sleep into sheer nothingness, and I did not feel my own existence!

اگر ممکن بود در یک لکه مرکب، در یک آهنگ موسیقی با شعاع رنگین تمام هستیم ممزوج می‌شد، و بعد این امواج و اشکال آنقدر بزرگ می‌شد و می‌دوانید که به‌کلی محو و ناپدید می‌شد به آرزوی خود رسیده بودم.

If it were possible for all my being to mingle with a blot of ink, with a musical melody and a colored ray, and then for those waves and shapes to become so large and spread so far that they were entirely effaced and vanished, I would have attained my wish.

کم‌کم حالت خمودت و کرختی به من دست داد، مثل یک نوع خستگی گوارا و یا امواج لطیفی بود که از تنم به بیرون تراوش می‌کرد.

Little by little a state of languor and numbness came over me, like a kind of pleasant fatigue or gentle waves seeping out of my body.

بعد حس کردم که زندگی من رو به قهقرا می‌رفت. متدرجاً حالات و وقایع گذشته و یادگارهای پاک‌شده و فراموش‌شده زمان بچگی خودم را می‌دیدم.

Then I felt that my life was moving backward. Gradually I saw the states and events of the past and the erased and forgotten memories of my childhood.

نه تنها می‌دیدم بلکه در این گیرودارها شرکت داشتم و آنها را حس می‌کردم. لحظه به لحظه کوچکتر و بچه‌تر می‌شدم.

Not only did I see them, but I participated in those events and felt them. Moment by moment I became smaller and more childlike.

بعد ناگهان افکارم محو و تاریک شد. بنظرم آمد که تمام هستی من سر یک چنگک باریک آویخته شده و در ته چاه عمیق و تاریکی آویزان بودم.

Then suddenly my thoughts grew dim and dark. It seemed to me that all my existence was hanging from a thin hook and that I was suspended at the bottom of a deep and dark well.

بعد از سر چنگک رها شدم. می‌لغزیدم و دور می‌شدم ولی به هیچ مانعی برنمی‌خوردم. یک پرتگاه بی‌پایان در یک شب جاودانی بود.

Then I was freed from the hook. I slipped and moved away but struck no obstacle. It was an endless precipice in an eternal night.

بعد از آن پرده‌های محو و پاک‌شده پی‌درپی جلو چشمم نقش می‌بست. یک لحظه فراموشی محض را طی کردم.

After that, faded and erased curtains appeared one after another before my eyes. I passed through one instant of utter forgetfulness.

وقتی که به خودم آمدم یکمرتبه خودم را در اطاق کوچکی دیدم و به وضع مخصوصی بودم که به نظرم غریب می‌آمد و در عین حال برایم طبیعی بود.

When I came to myself, suddenly I found myself in a small room, in a particular condition that seemed strange to me and at the same time natural.