Talking to the mirror under opium

پای بساط تریاک همه افکار تاریکم را میان دود لطیف آسمانی پراکنده کردم.

Beside the opium apparatus I dispersed all my dark thoughts amid the delicate heavenly smoke.

در این وقت جسمم فکر می‌کرد، جسمم خواب می‌دید، می‌لغزید و مثل اینکه از ثقل و کثافت هوا آزاد شده در دنیای مجهولی که پر از رنگها و تصویرهای مجهول بود پرواز می‌کرد.

At that time my body thought, my body dreamed, slipped, and flew as though released from the weight and thickness of air into an unknown world filled with unknown colors and images.

تریاک روح نباتی، روح بطیءالحرکت نباتی را در کالبد من دمیده بود. من در عالم نباتی سیر می‌کردم، نبات شده بودم؛

Opium had breathed a vegetable soul, the slow-moving soul of a plant, into my body. I traveled in the vegetable realm; I had become a plant;

ولی همینطور که جلو منقل و سفره چرمی چرت می‌زدم و عبا روی کولم بود نمی‌دانم چرا یاد پیرمرد خنزرپنزری افتادم!

but as I dozed before the brazier and leather mat, with the cloak on my shoulders, I do not know why I remembered the old junk dealer!

او هم همینطور جلو بساطش قوز می‌کرد و به همین حالت من می‌نشست. این فکر برایم تولید وحشت کرد.

He too hunched over his wares and sat in this very posture of mine. The thought filled me with terror.

بلند شدم عبا را دور انداختم، رفتم جلو آینه؛ گونه‌هایم برافروخته، رنگ گوشت جلو قصابی بود؛

I stood up, threw off the cloak, and went before the mirror; my cheeks were flushed, the color of meat in front of the butcher’s shop;

ریشم نامرتب ولی یک حالت روحانی و کشنده پیدا کرده بودم؛ چشمهای بیمارم حالت خسته، رنجیده و بچگانه داشت.

my beard was untidy, but I had acquired a spiritual and deadly air; my sick eyes looked tired, injured, and childish.

مثل اینکه همه چیزهای ثقیل زیرزمینی و مردمی در من آب شده بود! از صورت خودم خوشم آمد، یکجور کیف شهوتی از خودم می‌بردم.

As though all heavy underground and human things had melted within me! I liked my own face; I took a kind of sensual pleasure in myself.

جلو آینه به خودم می‌گفتم: «درد تو آنقدر عمیق است که ته چشم گیر کرده... و اگر گریه بکنی یا اشک از پشت چشمت درمی‌آید یا اصلاً اشک درنمی‌آید!»

Before the mirror I said to myself: “Your pain is so deep that it is caught at the bottom of your eyes... and if you weep, either tears will come from behind your eyes or no tears will come at all!”

بعد دوباره می‌گفتم: «تو احمقی! چرا زودتر شر خودت را نمی‌کنی؟ منتظر چه هستی؟ هنوز چه توقعی داری؟ مگر بغلی شراب توی پستوی اطاقت نیست؟ یک جرعه بنوش و برو که رفتی! احمق! تو احمقی!»

Then I said again: “You fool! Why do you not get rid of yourself sooner? What are you waiting for? What do you still expect? Is there not a flask of wine in the back closet of your room? Drink a mouthful and be off for good! Fool! You are a fool!”

من با هوا حرف می‌زدم! افکاری که برایم می‌آمد به هم مربوط نبود.

I was talking to the air! The thoughts that came to me were not connected to one another.

صدای خودم را در گلویم می‌شنیدم ولی معنی کلمات را نمی‌فهمیدم.

I heard my own voice in my throat, but I did not understand the meaning of the words.

در سرم این صداها با صداهای دیگر مخلوط می‌شد؛ مثل وقتی که تب داشتم انگشتهای دستم بزرگتر از معمول به‌نظر می‌آمد، پلکهای چشمم سنگینی می‌کرد، لبهایم کلفت شده بود.

In my head these sounds mingled with other sounds; as when I had a fever, the fingers of my hands seemed larger than usual, my eyelids were heavy, and my lips had thickened.

همینکه برگشتم دیدم دایه‌ام توی چارچوب در ایستاده. من قهقهه خندیدم.

As soon as I turned, I saw my nurse standing in the doorway. I burst into loud laughter.

صورت دایه‌ام بی‌حرکت بود؛ چشمهای بی‌نورش به من خیره شد ولی بدون تعجب یا خشم و افسردگی بود.

My nurse’s face was motionless; her lightless eyes stared at me, but without surprise, anger, or dejection.

عموماً حرکت احمقانه به خنده می‌اندازد، ولی خنده من عمیق‌تر از آن بود. این احمقی بزرگ با آنهمه چیزهای دیگر که در دنیا به آن پی نبرده‌اند و فهمش دشوار است ارتباط داشت.

Generally a foolish movement produces laughter, but my laughter was deeper than that. This great foolishness was connected to all those other things in the world that people have not discovered and that are difficult to understand.

آنچه که در ته تاریکی شبها گم شده است یک حرکت مافوق بشر مرگ بود.

What is lost in the depths of the darkness of nights was a movement beyond humanity—death.

دایه‌ام منقل را برداشت و با گامهای شمرده بیرون رفت، من عرق روی پیشانی خودم را پاک کردم؛ کف دستهایم لکه‌های سفید افتاده بود؛

My nurse picked up the brazier and walked out with measured steps. I wiped the sweat from my forehead; white spots had appeared on the palms of my hands;

تکیه به دیوار دادم؛ سر خودم را به جرز دیوار چسپانیدم مثل اینکه حالم بهتر شد؛

I leaned against the wall, pressed my head against the wall pier, and seemed to feel better;

بعد نمی‌دانم این ترانه را از کجا شنیده بودم! با خودم زمزمه کردم «بیا بریم تا می خوریم، شراب ملک ری خوریم، حالا نخوریم کی خوریم؟»

Then I do not know where I had heard this song! I murmured to myself: “Come, let us go and drink wine, drink the wine of the land of Ray; if we do not drink now, when shall we drink?”