'How does a person die?'

بعد از ظهر در اطاقم باز شد؛ برادر کوچکش—برادر کوچک آن لکاته—در حالی که ناخنش را می‌جوید وارد شد.

In the afternoon the door of my room opened; her little brother—the little brother of that harlot—came in while biting his nail.

هرکس که آنها را می‌دید فوراً می‌فهمید که خواهر برادرند. آنقدر هم شباهت!

Anyone who saw them understood immediately that they were brother and sister. Such a resemblance!

دهن کوچک تنگ، لبهای گوشت‌آلود تر و شهوتی، پلکهای خمیدهٔ خمار، چشمهای مورب و متعجب، گونه‌های برجسته،

A small narrow mouth, fleshy, moist and sensual lips, curved languid eyelids, slanting and astonished eyes, prominent cheeks,

موهای خرمایی بی‌ترتیب و صورت گندم‌گون داشت. درست شبیه آن لکاته بود و یک تکه از روح شیطانی او را داشت.

untidy chestnut hair, and a wheat-colored complexion. He looked exactly like that harlot and had a piece of her devilish spirit.

از این صورتهای ترکمنی بدون احساسات، بی‌روح که به فراخور زد و خورد با زندگی درست شده بود.

One of those Turkmen faces, expressionless and soulless, formed to suit the struggle with life.

قیافه‌ای که هر کاری را برای ادامهٔ زندگی جایز می‌دانست؛ مثل اینکه طبیعت قبلاً پیش‌بینی کرده بود،

A face that considered any act permissible for continuing life; as though nature had foreseen it beforehand,

مثل اینکه اجداد آنها زیاد زیر آفتاب و باران زندگی کرده بودند و با طبیعت جنگیده بودند

as though their ancestors had lived much beneath sun and rain and had struggled against nature,

و نه تنها شکل و شمایل خودشان را با تغییراتی به آنها داده بودند بلکه از استقامت، از شهوت و حرص و گرسنگی خودشان به آنها بخشیده بودند.

and had bestowed on them not only their own appearance, with alterations, but also their endurance, lust, greed, and hunger.

طعم دهنش را می‌دانستم، مثل طعم کونهٔ خیار تلخ و ملایم بود.

I knew the taste of his mouth; it was like the taste of the end of a cucumber, bitter and mild.

وارد اطاق که شد با چشمهای متعجب ترکمنیش به من نگاه کرد و گفت:

When he entered the room, he looked at me with his astonished Turkmen eyes and said:

«شاه‌جون می‌گه حکیم‌باشی گفته تو می‌میری از شرت خلاص می‌شیم. مگه آدم چطور می‌میره؟»

“Shah-joon says the physician has said you will die and we will be rid of you. But how does a person die?”

من گفتم: «بهش بگو خیلی وقته که من مرده‌ام.»

I said: “Tell her I have been dead a long time.”

«شاه‌جون گفت: اگه بچه‌ام نیفتاده بود همهٔ خونه مال ما می‌شد.»

“Shah-joon said: If I had not lost my child, the whole house would have become ours.”

من بی‌اختیار زدم زیر خنده؛ یک خندهٔ خشک زننده بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد، به طوری که صدای خودم را نمی‌شناختم.

I burst out laughing involuntarily; it was a dry, jarring laugh that made the hair on one’s body stand up, so that I did not recognize my own voice.

بچه از اطاق بیرون دوید. در این وقت می‌فهمیدم که چرا مرد قصاب از روی کیف گزلیک دسته‌استخوانی را روی ران گوسفندها پاک می‌کرد!

The boy ran out of the room. At that moment I understood why the butcher, for pleasure, wiped the bone-handled knife against the thighs of the sheep!

کیف بریدن گوشت لخم که از توی آن خون مرده، خون لخته‌شده مثل لجن جمع شده بود

The pleasure of cutting lean flesh, in which dead blood, clotted blood, had gathered like sludge,

و از خرخرهٔ گوسفندها قطره‌قطره خونابه به زمین می‌چکید.

and from the sheep’s windpipes bloody fluid dripped onto the ground, drop by drop.

سگ زرد جلو قصابی و کلهٔ بریدهٔ گاوی که روی زمین دکان افتاده بود با چشمهای تارش رک نگاه می‌کردند،

The yellow dog in front of the butcher’s shop and the severed head of a cow lying on the shop floor stared straight with dim eyes,

و همچنین سر همهٔ گوسفندها، با چشمهائی که غبار مرگ رویش نشسته بود آنها هم دیده بودند، آنها هم می‌دانستند!

as did the heads of all the sheep, with eyes upon which the dust of death had settled: they too had seen, they too knew!