The vent sealed in lead

تمام شب را به این فکر بودم.

All night I was thinking of this.

چندین بار خواستم بروم از روزنهٔ دیوار نگاه بکنم ولی از صدای خندهٔ پیرمرد می‌ترسیدم.

Several times I wanted to go and look through the opening in the wall, but I was afraid of the sound of the old man’s laughter.

روز بعد را به همین فکر بودم.

I spent the next day with the same thought.

آیا می‌توانستم از دیدارش به‌کلی چشم بپوشم؟

Could I give up seeing her altogether?

فردای آنروز بالاخره با هزار ترس و لرز تصمیم گرفتم بغلی شراب را دوباره سر جایش بگذارم.

The day after that, at last, with a thousand fears and tremblings, I decided to put the flask of wine back in its place.

ولی همینکه پردهٔ جلو پستو را پس زدم و نگاه کردم، دیوار سیاه تاریک، مانند همان تاریکی که سرتاسر زندگی مرا فراگرفته جلو من بود.

But as soon as I pulled aside the curtain in front of the back closet and looked, the black, dark wall was before me, like the very darkness that had enveloped my entire life.

اصلا هیچ منفذ و روزنه‌ای به خارج دیده نمی‌شد.

There was absolutely no hole or opening to the outside to be seen.

روزنهٔ چهارگوشهٔ دیوار به‌کلی مسدود و از جنس آن شده بود.

The square opening in the wall had been completely blocked and had become of the same substance as the wall.

مثل اینکه از ابتدا وجود نداشته است.

As if it had never existed from the beginning.

چهارپایه را پیش کشیدم؛ ولی هرچه دیوانه‌وار روی بدنهٔ دیوار مشت می‌زدم و گوش می‌دادم یا جلوی چراغ نگاه می‌کردم کمترین نشانه‌ای از روزنهٔ دیوار دیده نمی‌شد، و به دیوار کلفت و قطور ضربه‌های من کارگر نبود.

I pulled the stool forward; but however frantically I struck the wall with my fists and listened, or looked by the lamp, not the slightest trace of the wall opening could be seen, and my blows had no effect on the thick, massive wall.

یکپارچه سرب شده بود.

It had become a single mass of lead.