A door ajar like a dead man's mouth

من در حالی که بغلی شراب دستم بود هراسان از روی چهارپایه پایین جستم.

With the wine flask in my hand, I jumped down from the stool in alarm.

نمی‌دانم چرا می‌لرزیدم. یک نوع لرزهٔ پر از وحشت و کیف بود.

I do not know why I was trembling. It was a kind of trembling filled with terror and pleasure.

مثل اینکه از خواب گوارا و ترسناکی پریده باشم.

As though I had sprung out of a pleasant and frightening dream.

بغلی شراب را زمین گذاشتم و سرم را میان دو دستم گرفتم.

I placed the wine flask on the ground and took my head between my two hands.

چند دقیقه، چند ساعت طول کشید؟ نمی‌دانم.

Did it last a few minutes, a few hours? I do not know.

همینکه به خودم آمدم بغلی شراب را برداشتم، وارد اطاق شدم، دیدم عمویم رفته و لای در اطاق را مثل دهن مرده باز گذاشته بود.

As soon as I came to myself I took the flask of wine and entered the room; I saw that my uncle had gone and left the door of the room ajar like a dead person’s mouth.

اما زنگ خندهٔ خشک پیرمرد هنوز توی گوشم صدا می‌کرد.

But the resonance of the old man’s dry laugh was still sounding in my ears.

هوا تاریک می‌شد، چراغ دود می‌زد، ولی لرزهٔ مکیف و ترسناکی که در خودم حس کرده بودم هنوز اثرش باقی بود.

The air was growing dark, the lamp was smoking, but the pleasurable and frightening trembling I had felt within myself still had its effect.

زندگی من از این لحظه تغییر کرد.

My life changed from this moment.

به یک نگاه کافی بود، برای اینکه آن فرشتهٔ آسمانی، آن دختر اثیری، تا آنجایی که فهم بشر عاجز از ادراک آن است تأثیر خودش را در من می‌گذارد.

One glance was enough for that heavenly angel, that ethereal girl, to leave her effect upon me to an extent beyond human understanding.

در این وقت از خود بیخود شده بودم؛ مثل اینکه من اسم او را قبلا می‌دانسته‌ام.

At this time I had become beside myself; it was as though I had known her name before.

شرارهٔ چشمهایش، رنگش، بویش، حرکاتش همه به نظر من آشنا می‌آمد.

The spark of her eyes, her color, her scent, her movements all seemed familiar to me.

مثل اینکه روان من در زندگی پیشین در عالم مثال با روان او همجوار بوده از یک اصل و یک ماده بوده و بایستی که به هم ملحق شده باشیم.

As though my soul in a previous life, in the world of forms, had been beside her soul, had been of one origin and one substance, and we were meant to have joined together.

می‌بایستی در این زندگی نزدیک او بوده باشم.

I was meant to have been near her in this life.

هرگز نمی‌خواستم او را لمس بکنم، فقط اشعهٔ نامرئی که از تن ما خارج و به هم آمیخته می‌شد کافی بود.

I never wanted to touch her; only the invisible rays coming out of our bodies and mingling together were enough.

این پیش‌آمد وحشت‌انگیز که به اولین نگاه به نظر من آشنا آمد.

This terrifying occurrence, which at the first glance seemed familiar to me.

آیا همیشه دو نفر عاشق همین احساس را نمی‌کنند که سابقا یکدیگر را دیده بوده‌اند، که رابطهٔ مرموزی میان آنها وجود داشته است؟

Do two people in love not always have this same feeling, that they have seen each other before, that a mysterious relationship has existed between them?

در این دنیای پست یا عشق او را می‌خواستم و یا عشق هیچکس را.

In this lowly world I wanted either her love or the love of no one.

آیا ممکن بود کس دیگری در من تأثیر بکند؟

Could anyone else have an effect on me?

ولی خندهٔ خشک و زنندهٔ پیرمرد ـ این خندهٔ مشئوم ـ رابطهٔ میان ما را از هم پاره کرد.

But the old man’s dry and offensive laugh—this ominous laugh—tore apart the connection between us.