Cold hair: the dead girl and the mandrake embrace

حالا من می‌توانستم حرارت تنش را حس کنم و بوی نمناکی که از گیسوان سنگین سیاهش متصاعد می‌شد ببویم.

Now I could feel the warmth of her body and smell the damp odor rising from her heavy black hair.

نمی‌دانم چرا دست لرزان خودم را بلند کردم ـ چون دستم به‌اختیار خودم نبود ـ و روی زلفش کشیدم؟ زلفی که همیشه روی شقیقه‌هایش چسبیده بود.

I do not know why I raised my trembling hand—for my hand was not under my control—and passed it over her lock of hair? A lock that had always clung to her temples.

بعد انگشتانم را در زلفش فروبردم. موهای او سرد و نمناک بود؛ سرد، کاملاً سرد.

Then I thrust my fingers into her hair. Her hair was cold and damp; cold, completely cold.

مثل اینکه چند روز می‌گذشت که مرده بود. من اشتباه نکرده بودم، او مرده بود.

As though several days had passed since she died. I had not been mistaken; she was dead.

دستم را از توی پیش‌سینهٔ او برده روی پستان و قلبش گذاشتم. کمترین تپشی احساس نمی‌شد.

I slipped my hand inside the front of her garment and placed it upon her breast and heart. Not the slightest beat could be felt.

آینه را آوردم جلو بینی او گرفتم، ولی کمترین اثر از زندگی در او وجود نداشت.

I brought the mirror and held it before her nose, but there was not the slightest sign of life in her.

خواستم با حرارت تن خودم او را گرم بکنم، حرارت خود را باو بدهم و سردی مرگ را از او بگیرم، شاید باین وسیله بتوانم روح خودم را در کالبد او بدمم.

I wanted to warm her with the heat of my own body, give her my warmth, and take the coldness of death from her, perhaps by this means I could breathe my own spirit into her body.

لباسم را کندم رفتم روی تختخواب پهلویش خوابیدم. مثل نر و مادهٔ مهرگیاه به‌هم چسبیده بودیم.

I took off my clothes, went onto the bed and lay beside her. We were pressed together like the male and female mandrake.

اصلاً تن او مثل تن مادهٔ مهرگیاه بود که از نر خودش جدا کرده باشند و همان عشق سوزان مهرگیاه را داشت.

Indeed her body was like the body of a female mandrake separated from its male, and it had that same burning love of the mandrake.

دهنش گس و تلخ‌مزه طعم ته‌خیار را می‌داد. تمام تنش مثل تگرگ سرد شده بود.

Her mouth had an astringent, bitter taste, the taste of the end of a cucumber. Her entire body had grown cold as hail.

حس می‌کردم که خون در شریانم منجمد می‌شد و این سرما تا ته قلبم نفوذ می‌کرد.

I felt that the blood in my arteries was freezing and this cold was penetrating to the bottom of my heart.

همهٔ کوششهای من بیهوده بود. از تخت پایین آمدم، رختم را پوشیدم.

All my efforts were useless. I got down from the bed and put on my clothes.

نه، دروغ نبود، او اینجا در اطاق من، در تختخواب من آمده تنش را به‌من تسلیم کرد. تنش و روحش هردو را به‌من داد!

No, it was no lie; she had come here, into my room, into my bed, and surrendered her body to me. She had given me both her body and her soul!

تا زنده بود، تا زمانی که چشمهایش از زندگی سرشار بود، فقط یادگار چشمش مرا شکنجه می‌داد؛

While she was alive, while her eyes were filled with life, only the memory of her eyes tormented me;

ولی حالا بی‌حس و حرکت، سرد و با چشمهای بسته شده آمده خودش را تسلیم من کرد با چشمهای بسته!

but now, without feeling or movement, cold and with her eyes closed, she had come and surrendered herself to me—with closed eyes!

این همان کسی بود که تمام زندگی مرا زهرآلود کرده بود و یا اصلاً زندگی من مستعد بود که زهرآلود بشود و من به‌جز زندگی زهرآلود زندگی دیگری را نمی‌توانستم داشته باشم.

This was the same person who had poisoned my whole life—or perhaps my life was predisposed to become poisoned, and I could have no life other than a poisoned one.

حالا اینجا در اطاقم تن و سایه‌اش را به‌من داد.

Now here in my room she gave me her body and her shadow.

روح شکننده و موقت او که هیچ رابطه‌ای با دنیای زمینیان نداشت از میان لباس سیاه چین‌خورده‌اش آهسته بیرون آمد،

Her fragile, temporary soul, which had no connection with the world of earthly beings, slowly came out through her pleated black dress,

از میان جسمی که او را شکنجه می‌کرد و در دنیای سایه‌های سرگردان رفت، گویا سایهٔ مرا هم با خودش برد.

out of the body that tormented her, and went into the world of wandering shadows; it was as though it took my shadow with it too.

ولی تنش بی‌حس‌وحرکت آنجا افتاده بود. عضلات نرم و لمس او رگ‌وپی و استخوانهایش منتظر پوسیده شدن بودند،

But her body lay there without feeling or movement. Her soft, numb muscles, her sinews and bones, were waiting to decay,

و خوراک لذیذی برای کرمها و موشهای زیر زمین تهیه شده بود.

and a delicious meal had been prepared for the worms and mice beneath the ground.

من در این اطاق فقیر پر از نکبت و مسکنت، در اطاقی که مثل گور بود، در میان تاریکی شب جاودانی که مرا فراگرفته بود و به بدنهٔ دیوارها فرورفته بود

In this poor room full of misery and destitution, in a room like a grave, amid the darkness of the eternal night that surrounded me and had penetrated the walls,

بایستی یک شب بلند تاریک سرد و بی‌انتها در جوار مرده به‌سر ببرم. با مردهٔ او.

I had to spend a long, dark, cold, endless night beside a dead person. Beside her dead body.

بنظرم آمد که تا دنیا دنیا است، تا من بوده‌ام، یک مرده، یک مردهٔ سرد و بی‌حس‌وحرکت در اطاق تاریک با من بوده است.

It seemed to me that for as long as the world has been the world, for as long as I have existed, a corpse, a cold and motionless corpse, has been with me in the dark room.