Her eye in his fist; the old man in the mirror

در این بین به سرفه افتادم؛ ولی این سرفه نبود؛ صدای خشک و زننده‌ای بود که مو را به تن آدم راست می‌کرد.

Meanwhile I began to cough; but this was not a cough; it was a dry, grating sound that made the hair stand up on one’s body.

من هراسان عبایم را روی کولم انداختم و به اطاق خودم رفتم.

Frightened, I threw my cloak over my shoulders and went back to my own room.

جلوی نور پیه‌سوز مشتم را باز کردم، دیدم چشم او میان دستم بود و تمام تنم غرق خون شده بود.

In the light of the oil lamp I opened my fist; I saw that her eye was in my hand and that my whole body was drenched in blood.

رفتم جلوی آینه ولی از شدت ترس دستهایم را جلو صورتم گرفتم.

I went before the mirror, but out of sheer fear I held my hands in front of my face.

دیدم شبیه—نه، اصلاً—پیرمرد خنزرپنزری شده بودم.

I saw that I had become like—no, actually become—the old junk dealer.

موهای سر و ریشم مثل موهای سر و صورت کسی بود که زنده از اطاقی بیرون بیاید که یک مارناگ در آنجا بوده؛ همه سفید شده بود.

The hair of my head and beard was like that of someone who comes out alive from a room where there had been a cobra; it had all turned white.

لبم مثل لب پیرمرد دریده بود؛ چشمهایم بدون مژه بود؛ یک مشت موی سفید از سینه‌ام بیرون زده بود و روح تازه‌ای در تن من حلول کرده بود.

My lip was split like the old man’s; my eyes were without eyelashes; a tuft of white hair stuck out from my chest, and a new spirit had entered my body.

اصلاً طور دیگر فکر می‌کردم؛ طور دیگر حس می‌کردم و نمی‌توانستم خودم را از دست او، از دست دیوی که در من بیدار شده بود نجات بدهم.

I thought in an entirely different way; I felt differently, and I could not rescue myself from him, from the demon that had awakened within me.

همین‌طور که دستم را جلوی صورتم گرفته بودم بی‌اختیار زدم زیر خنده، یک خندهٔ سخت‌تر از اول که وجود مرا به لرزه انداخت.

While I still held my hand in front of my face, I burst into laughter involuntarily, a laugh more violent than the first, which made my being tremble.

خندهٔ عمیقی که معلوم نبود از کدام چالهٔ گمشدهٔ بدنم بیرون می‌آمد!

A deep laugh that it was not clear from which lost hollow of my body it emerged!

خندهٔ تهی که فقط در گلویم می‌پیچید و از میانِ تهی درمی‌آمد.

An empty laugh that only echoed in my throat and came out of emptiness.

من پیرمرد خنزرپنزری شده بودم.

I had become the old junk dealer.