One last look into the suitcase

همینکه تنها ماندم نفس راحتی کشیدم، مثل این بود که بار سنگینی از روی سینه‌ام برداشته شد و آرامش گوارایی سرتا پایم را فراگرفت.

As soon as I was alone I breathed a sigh of relief; it was as if a heavy burden had been lifted from my chest and a pleasant calm encompassed me from head to foot.

دور خودم را نگاه کردم؛ اینجا محوطهٔ کوچکی بود که میان تپه‌ها و کوههای کبود گیر کرده بود.

I looked around me; this was a small enclosed place caught between hills and blue mountains.

روی یک رشته‌کوه آثار و بناهای قدیمی با خشتهای کلفت و یک رودخانهٔ خشک در آن نزدیکی دیده می‌شد.

On a mountain ridge the remains of ancient buildings made with thick mud bricks could be seen, and a dry river nearby.

این محل دنج، دورافتاده و بی‌سروصدا بود.

This place was secluded, remote, and without noise.

من از ته دل خوشحال بودم و پیش خودم فکر کردم این چشمهای درشت وقتی که از خواب زمینی بیدار می‌شد جایی به‌فراخور ساختمان و قیافه‌اش پیدا می‌کرد؛

I was happy from the bottom of my heart, and thought to myself that these large eyes, when they awakened from earthly sleep, would find a place appropriate to their structure and appearance;

وآنگهی می‌بایستی که او دور از سایر مردم، دور از مردهٔ دیگران باشد، همانطوری که در زندگیش دور از زندگی دیگران بود.

besides, she had to be far from other people, far from other people’s dead, just as in her life she had been apart from other people’s lives.

چمدان را با احتیاط برداشتم و میان گودال گذاشتم. گودال درست به‌اندازهٔ چمدان بود، مو نمی‌زد.

I carefully lifted the suitcase and placed it in the hole. The hole was exactly the size of the suitcase, not differing by a hair.

ولی برای آخرین بار خواستم فقط یکبار در آن ـ در چمدان ـ نگاه کنم.

But for the last time I wanted to look inside it—inside the suitcase—just once.

دور خودم را نگاه کردم، دیاری دیده نمی‌شد. کلید را از جیبم درآوردم و در چمدان را باز کردم.

I looked around; not a soul was visible. I took the key out of my pocket and opened the suitcase.

اما وقتی که گوشهٔ لباس سیاه او را پس زدم، در میان خون دلمه‌شده و کرمهایی که در هم می‌لولیدند دو چشم درشت سیاه دیدم

But when I pushed aside the corner of her black dress, among the clotted blood and the worms writhing together, I saw two large black eyes

که بدون حالت، رک‌زده به‌من نگاه می‌کرد، و زندگی من ته این چشمها غرق شده بود.

that, without expression, stared fixedly at me, and my life had drowned in the depths of those eyes.

به‌تعجیل در چمدان را بستم و خاک رویش ریختم بعد با لگد خاک را محکم کردم،

Hurriedly I closed the suitcase and poured earth over it; then I stamped the earth firm with my foot,

رفتم از بته‌های نیلوفر کبود بی‌بو آوردم و روی خاکش نشا کردم،

I went and brought scentless blue morning-glory plants and planted them in its earth,

بعد قلوه‌سنگ و شن آوردم و رویش پاشیدم تا اثر قبر به‌کلی محو بشود به‌طوری که هیچ‌کس نتواند آن را تمیز بدهد.

then I brought pebbles and gravel and scattered them on top, so that every trace of the grave would disappear and no one could distinguish it.

به‌قدری خوب این کار را انجام دادم که خودم هم نمی‌توانستم قبر او را از باقی زمین تشخیص بدهم.

I did this so well that even I could not distinguish her grave from the rest of the ground.