The mosqueمسجد

ولی هیچوقت نه مسجد و نه صدای اذان و نه وضو و نه اخ و تف انداختن و دولا راست شدن در مقابل یک قادر متعال و صاحب اختیار مطلق که باید به زبان عربی با او اختلاط کرد در من تأثیری نداشته است.

But neither the mosque nor the call to prayer nor ablution nor spitting and bending down and straightening up before an almighty being possessed of absolute power, with whom one must converse in Arabic, had ever had any effect on me.

اگرچه سابق بر این وقتی سلامت بودم چند بار اجبارا به مسجد رفته‌ام و سعی می‌کردم که قلب خود را با سایر مردم جور و هم‌آهنگ بکنم.

Although formerly, when I was well, I had gone to the mosque several times under compulsion and had tried to bring my heart into harmony with other people.

اما چشمم روی کاشی‌های لعابی و نقش و نگار دیوار مسجد که مرا در خواب‌های گوارا می‌برد و بی‌اختیار به این وسیله راه گریزی برای خودم پیدا می‌کردم خیره می‌شد.

But my eyes would become fixed on the glazed tiles and designs upon the mosque walls, which carried me into pleasant dreams, and thus, involuntarily, I found a way of escape for myself.